Deze blog geeft een verslag van onze voorbereiding en de belevenissen met onze 14-koppige groep in Jalchatra tijdens het bouwkamp van Damiaanaktie van 30 juni tot 29 juli 2011. Bangladesh.
dag 25
Om 5 uur wordt er op de deur geklopt, time to wake up! We stappen uit bed en worden prompt verrast met een briefje dat gisteravond schijnbaar onder onze deur geschoven werd. Er staat " Goede morgen papa en mama" met daaronder een hartje. Wat zijn het schatjes van kinderen die we mee hebben. Eén ding is nu al zeker, we gaan ze missen als we terug thuis zijn.
Een half uurtje later zitten we alweer in de roeiboot voor onze volgende tijgerjacht. Vanmorgen echter niet zoveel geluk als gisteren, Buiten een aantal vogels en nogmaals een slang, die deze keer minder makkelijker te fotograferen valt, is er weinig te beleven. Zijn we dan toch te vroeg voor de wilde dieren? Dit is nu eenmaal wildlife, het is niet te vergelijken met de zoo, als ze geen zin hebben zie je ze niet.
Na het ontbijt gaan we wandelen langs de wachttoren die afgelopen nacht uiteindelijk toch onbemand bleef. Bijna onmiddellijk zien we weer veel herten. We hebben het geluk om 2 vechtende mannetjes gade te kunnen slaan, een prachtig schouwspel. Zij zijn zo met elkaar bezig dat wij ongemerkt behoorlijk dichtbij kunnen komen en prachtige foto's kunnen maken. De wandeling kon niet beter beginnen.
In een klein half uurtje wandelen we door een schitterende omgeving tot aan de Golf van Bengalen. De hele jeugdige meute rent de oceaan in. Het water is heerlijk en al vlug vliegen er een hoop blanken in de lucht. Bij een overwacht hoge golf verliest Fran echter haar bril, in deze sterke stroming is hij niet terug te vinden, ondanks alle pogingen die we ondernemen. Gelukkig heeft ze de raad van Marcel goed opgevolgd en een reservebril meegenomen. We zullen een totaal andere Fran te zien krijgen de volgende dagen.
Wij zijn de enige mensen op dit immense strand en genieten van de zee, de rust en het lekkere water. Als we uitgespeeld zijn gaan we rustig via dezelfde route terug naar de boot. Plots is er een raar geluid te horen rechts van ons en onze begeleiders raken in paniek. Is dit de tijger van gisteren die hier ook rondwaart? Het geweer, van de wachter die mee is, wordt meteen in gereedheid gebracht. Hij is er duidelijk niet gerust in (scheitebang volgens Klaas). Uiteindelijk blijken het 3 wilde varkens te zijn die iets verder het pad kruisen en wegschieten. Iedereen haalt opgelucht adem. Niemand wil zo dicht bij de Bengaals tijger in de buurt komen. Even verderop loopt weer een wild varken over het pad. We zien kans om hier weer een goede foto van te maken. De varaan die verderop te zien is, heeft ons net iets sneller gezien als wij hem en besluit niet te wachten tot onze camera klaar is. Hier zijn dus voorlopig geen foto's van. Terug op de boot aangekomen worden de motoren snel gestart en zetten we de terugreis in. Als de zon niet te hard blijft branden voorzien we nog een boottripje in een of andere kreek. We zien wel waar het schip strand. Maar we kunnen nu al zeggen dat onze trip in de sundarban een geweldig geslaagd iets was. Rust, natuur en genieten van elkaar, meer kan een mens niet verlangen. Ik kijk al vooruit naar de dag van morgen en weet nu al dat we het allemaal heel erg moeilijk zullen hebben als we terug in de auto moeten stappen en ons terug in de drukte van Bangladesh moeten begeven.
Tijdens de lunch duikt plots beertje, waarvan we dachten dat hij op wereldreis was, terug op. Onbegrijpelijk hoe hij hier is geraakt. Fran verdenkt achtereenvolgens Klaas, Peter en dan Lara. De meeste aanwijzingen momenteel wijzen in de richting van deze laatste. Lara ontkent echter ten stelligste dat zij iets met de kidnapping van beertje te maken zou hebben.
Op de boot is het nu bakken. Het metalen dek op de verdieping is een ovenplaat waar je een ei in geen tijd kan omtoveren tot een snottebel. Enkelen wagen zich toch aan een zonnebad maar één na één komen ze terug naar beneden waar nog wat schaduw is. We stellen vast dat nu het schip op sommige plaatsen iets te klein is. Na weer een zeer lekkere lunch is het tijd om de wonden van deze morgen te likken. De meeste zwemmers hebben behoorlijke nood aan after-sun. Verpleegster in spé Marieke loopt van de ene naar de andere om de kreeftjes in te smeren. De namiddag is ontzettend stil op de boot, iedereen doet een dutje om het slaaptekort van de laatste dagen te compenseren. Om 18.30 uur wordt de roeiboot weer gevuld met wildspotters. We roeien weer een mooie kreek binnen waar in het eerste gedeelte weinig te zien is wat wild betreft. Hier en daar een vogel. Ik zie een kleine hagedis. We proberen met de boot zo dicht mogelijk te komen voor de foto's tot de hagedis besluit dat het genoeg is en hij zich in het water laat vallen en verdwijnt. We varen rustig verder en komen even later een volwassen hagedis tegen die in de tak van een boom ligt te zonnen. Na de nodige foto's laten we deze ook verder met rust zodat hij niet moet vluchten in het water. We zien nog redelijk wat vogels en genieten verder van de stilte, hoewel dat niet altijd simpel is als Karen in de boot zit.
We varen langzaam terug naar de boot, die omwille van de sterke stroming nu toch besluit terug te gaan varen zodat we deze nacht de motoren zo lang mogelijk stil kunnen houden. We gaan onze laatste nacht op de boot tegemoet en dan is ook dit avontuur weer voorbij. Wat hebben wij allen genoten van deze trip. Het contrast met de rest van Bangladesh kan niet groter zijn als hier. We zoeken naar een woord om onze belevenissen van de laatste dagen te beschrijven vinden dat het woord "AMAAI" dit helemaal omschrijft zoals we dat allemaal aanvoelen. Toevallig is dit ook het woord dat Annelies bijna continue gebruikt.
Wist je dat:
· Fien de meest rare dingen gedaan heeft in haar slaap vannacht en zich daar nu niets meer van kan herinneren
· Wist je dat emilienne dat vandaag te pakken heeft
· Er hier erg belangrijke gesprekken gevoerd worden, die we hier niet kunnen of willen herhalen
· Ik mij nu wil verontschuldigen voor de mogelijk schrijf-en of taalfouten in de diverse blogberichten. Maar soms moest het versturen snel gebeuren en was er geen tijd om alles na te lezen, maar aan de reacties te zien heeft dat volgens mij niemand echt gestoord.
De grote ontdekking
Om 04.10 uur klinkt de scheepsbel en kort daarna wordt het anker gelicht. We varen weer. De boot lijkt nog te slapen? Wat met de herrie van deze motoren niet evident is.
Later op de morgen blijkt ook dat het een korte nacht is voor sommigen. Fran zie ik met een gigantisch ochtendhumeur, maar dat is voor ons al dagelijkse koek. Het is 06.30 uur. Klaas en Annelies hebben schijnbaar al een uur op het dek gezeten om krokodillen te spotten, het enig wat ze tot nu toe gezien hebben zijn wat vogels en een aap.
Als het tijd is om te ontbijten komen we aan bij Tiger Point, eigenlijk het einddoel van gisteravond, maar wegens regen kon de boot niet verder varen. Wij worden omringd door een 100-tal houten vissersboten die in de riviermonding zijn komen schuilen voor het slechte weer in de Golf van Bengalen.
Vanochtend staat een boottripje op het programma waar we trachten om de Bengaalse Tijger te spotten. Bij het instappen wordt iedereen aangemaand om stil te zijn zodat we geen wild wegjagen. We zien al snel ons eerste hertje, en spotten diverse vogels zoals bijeters, spechten, ijsvogels en andere niet onmiddellijk identificeerbare exemplaren. Plots maakt onze roeier ons attent op een grote slang die hij ziet in een grote struik. De slang kunnen we niet identificeren omdat we net geen goeie foto van de kop van de slang kunnen maken. Het betreft een gifgroene slang van +/- 1,5 mtr. lang die duidelijk pas gegeten heeft. De boot wordt gekeerd en we proberen zo dicht mogelijk bij de struik te komen voor goede foto's. We blijven een hele tijd rond deze struik cirkelen totdat de slang onze aanwezigheid duidelijk beu wordt en ze tijdens het manoeuvreren bijna in onze boot valt. De spanning in de boot is te snijden.
We varen rustig verder door de bochtige rivier, en dan plots opwinding ten top, we kunnen het niet geloven! In de verte zien we een gestreepte kop boven het water uitsteken. Wij zijn de stille (?) getuigen van een overstekende Bengaalse Tijger. Wij staan allen perplex. We blijven stil en op een respectabele afstand. Wij beseffen dat wij een van de weinige gelukzakken zijn die zoiets mogen meemaken. De tijger zwemt rustig de rivier over en stapt aan de andere zijde van de rivier op de oever. We kunnen met de telelens van onze Emiel enkele schitterende opnames maken. Deze willen we jullie zeker niet onthouden en proberen deze zo snel mogelijk naar België te verzenden. Wat is het prachtig om zo'n zeldzaam dier in zijn eigen habitat te mogen bewonderen. Na deze ongelooflijke ervaring vervolgen we de boottrip, maar de opwinding blijft serieus nazinderen. Onze boottrip is nu al voor meer als 100% geslaagd. Met zulk een ontdekking kan onze hele vakantie niet meer stuk! We hadden dit graag met jullie gedeeld, maar jullie zullen het met ons verhaal van deze ontmoeting moeten doen!
We zetten onze trip verder maar zien niets meer dat onze vorige ontmoeting kan doen vergeten. Als we op de boot aankomen varen we snel naar een eilandje waar we even een modderbad nemen. Het tij is echter al voorbij het echte modderbad gekomen, dus besluiten we maar met een moddergevecht. Enkel Lara en Maïté mengen zich niet in dit gevecht en blijven op de boot. Emilienne blijft in de roeiboot zitten en wordt al snel omsingeld door de vele vissers die met hun boot rond het eiland liggen te schuilen. Bij het gevecht wordt iedereen behoorlijk met modder besmeurd. Onze huid kan deze beautybehandeling wel gebruiken na ons bouwkamp. Na een verkwikkende douche staat er weer een heerlijk middagmaal op tafel.
Na een middagdutje lopen we eerst een eindje naar de uitkijktoren die vlak bij onze aanlegplaats staat. Hier werden reeds meermaals tijgers waargenomen. Wij zien echter enkel wat herten. Misschien blijven enkelen onder ons vanavond wel op deze uitkijktoren slapen. Na deze kleine uitstap wordt het motorbootje in gereedheid gebracht en varen we een eindje verder waar we een vettige wandeling door het mangrovewoud doen. Iedereen met normale voeten krijgt speciale schoenen omdat we soms tot aan de enkels in de modder moeten ploeteren. Na een honderdtal meter wordt onze gids zijn aandacht getrokken door een mooi spoor. Hier is een tijger gepasseerd. We kunnen zijn spoor een hele tijd volgen. Misschien was dit wel de tijger die we vanmorgen al zagen. Het spoor is volgens de gids niet meer vers, maar vermoedelijk van deze morgen. Wij zien diverse herten in de verte maar het is moeilijk om daar een goede foto van te maken. Als we naar de boot teruglopen worden we nog opgeschrikt door 2 varanen die uit het niets tevoorschijn komen.
Deze geweldige dag wordt afgesloten met een heerlijke barbecue van vis en kip en na het eten is er een lekker biertje dat ons erg goed smaakt.
De meerderheid van ons zullen de nacht boven op het dek doorbrengen. Hopelijk blijft de regen vannacht weg zodat iedereen een goede nacht heeft, want morgen start ons programma weer om 5.30 uur met een nieuwe zoektocht naar de tijger!
Wist je dat:
- Annelies en klaas samen een adventurebureau gaan oprichten en Annelies daarom fotografie gaat studeren.
- Ze zelfs al een slogan hebben "Building a new nature" (met dank aan fran)
- Lara en maïté hier blijven en zelfs al een huisje gekocht hebben
- Annelies haar broer nu eindelijk eens meer ziet dan thuis
Dag 23
Dobberend net voor de Baai van Bengalen lukt het om dit berichtje door te sturen. Misschien tot morgen!
Na een korte voortreffelijke nacht in een luxueus hotel staat er een uitgebreid ontbijtbuffet op ons te wachten. We worden om 8 uur verwacht bij de Italiaanse PIME zusters die een ziekenhuis runnen in Khulna waar zij TB en lepra patiënten opvangen. Zij starten elke morgen met een gebed dat elke dag door iemand van een andere religie wordt opgezegd. Na het gebed krijgen we van de zuster een rondleiding in het ziekenhuis.
De zuster laat echter nog even op zich wachten want ze moet eerst haar personeel aan het werk zetten. Ondertussen komt een klein meisje de kamer binnen en zij mag zich prompt de trotse eigenaar noemen van de knuffel die Fien kwijt wil. Zij is zielsgelukkig en dat straalt er af van kop tot teen. Zij verblijft hier met haar mama,die TB heeft, en met haar zusje ( die ondertussen ook een knuffel rijker is). Zij wordt meteen de lieveling van onze groep en loopt de hele rondleiding met ons mee. Hoe verder we gaan hoe speelser zij wordt.
De hoofdzuster is qua postuur een echte Italiaanse mama. En heel duidelijk een harde tante, maar dan eentje met het hart op de juiste plek. Zij preekt en zalft, schitterend om te zien. Tegen een Lepra patiënt zegt ze dat er geen stenen in Bangladesh zijn enkel op zijn schouder staat een grote. Zij wordt geholpen door een andere zuster die sinds 4 maanden in Bangladesh is. Zij is net als de hoofdzuster ook doktor. Zij voeren hier ook de nodige operaties uit, wij bezoeken de operatiekamer en stellen vast dat deze, naar Bengaalse maatstaven, zeer goed uitgerust is. Ze hebben anesthesie apparatuur, maar die wordt bij de operaties niet gebruikt omdat leprozen geen gevoel hebben. In het slechtste geval wordt plaatselijke verdoving toegepast. Achteraf bedenken we ons dat wij zomaar in een "steriele" ruimte binnenlopen met onze vuile schoenen, onze verkoudheden en andere kwaaltjes. Dit zou in België niet mogelijk zijn. De zuster vertelt ons dat zij momenteel veel lepra-patiënten uit Kushtia opvangen en vraagt Willem of er geen mogelijkheid zou zijn om daar een samenwerking op te zetten met Damiaan. Want, zo zegt zij, de Bengaalse overheid deed heel weinig en nu doen ze niets meer. In de omgeving van Kusthia is er momenteel geen enkele NGO aktief. Wij nemen met een goed gevoel afscheid van de zusters in de overtuiging dat zij behoren tot de orde van de echte helden van Bangladesh die dagelijks werken met de armsten der armsten.
Van hieruit bezoeken we een ander project waar andere zusters een 250-tal vrouwen opvangen en opleiden. Deze vrouwen doen hier divers borduurwerk, en het ziet er schitterend uit. Ze gebruiken een speciale techniek waar ze draden van dezelfde kleur in een doek borduren , deze draden worden later aangetrokken zodat een oneffen maar speciaal oppervlak ontstaat. Later worden er dan nog figuren op het doek geborduurd. Voor een tafellaken wordt hier 4 tot 5 maanden aan gewerkt. Deze vrouwen ontvangen een bepaald loon voor elk afgewerkt stuk. Nadien duiken wij het winkeltje in en kopen hier ook een deel van de voorraad op. Fien presteert het om binnen de kortste keren een baby op de schoot te krijgen. Deze voelt zich snel op zijn gemak en plast Fien dan ook helemaal onder.
Ondertussen is wagen 2-3 beertje kwijtgeraakt, hij heeft schijnbaar besloten op wereldreis te gaan? Fran is ontroostbaar!
Wij stappen terug in de auto's want ze verwachten ons in Mongla om 12.30 uur voor onze boottrip. We zien onze boot in het midden van de Passur rivier liggen en met een klein motorbootje worden wij aan boord gebracht. We installeren onze bagage in de kleine kajuiten en schuiven aan voor de lunch die bestaat uit heerlijke Bengaalse gerechten. Tijdens het eten worden de eerste dolfijnen gespot. Jammer genoeg begint het nu behoorlijk te regenen en uiteindelijk zitten we binnen in de zitkamer, hopelijk gaat het weer beter worden want wij zitten 3 dagen op deze boot. Gelukkig is onze gids Emiel een onderhoudend persoon die perfect Engels spreekt. Emiel ( onze gids) stelt voor dat we zeker een modderbad nemen op deze trip. Wij zijn benieuwd.
We varen op een brede rivier met aan beide oevers een mooie groene omgeving van varens en bos. We trachten zoveel mogelijk dieren te spotten.
Hieronder het voorlopige lijstje zoals het opgeschreven werd door Karen:
· Braun Wieng King Fiesjer
· Liddl H(G)eron H voor de Limburgers G voor de West-vlamingen
· Dolphyn
· Snaik
· Mon Key
Nadeel is dat we nu regelmatig geconfronteerd worden met regenbuien. We hopen op beter weer zodat we morgen ten volle van deze mooie omgeving kunnen genieten. De bedoeling is dat we vanavond tot aan Tiger Point varen, waar we hopelijk morgen het geluk hebben om de befaamde Bengaalse tijger in levende lijve te ontmoeten. Mocht dat lukken dan zal er in Torhout iemand uit zijn zetel vallen denken we. We keep our fingers crossed!
Wist je dat:
- Wij hier ook de Belgische nationale feestdag gevierd hebben met het zingen van het volkslied
- Karen haar China song eindelijk gevonden heeft en dat wij nu het nadeel daarvan ondervinden. Als toegift doet ze nog een keer haar act als Margo de koe.
- Wij tot nu toe Emiel een heel goede gids vinden, en dat we hopen dat hij morgen ons de befaamde Bengaals tijger kan laten zien!
dag 22
Hoe beschrijf je in godsnaam zo een dag.
Starten om 8.30 uur en dan rijden, rijden, stoppen, rijden, rijden, stoppen, eten, rijden, rijden, stoppen, thee, rijden, rijden, stilstaan, getoetter van de bussen en van Fran die zelf ook een toeter kocht.
Een dag van ongevallen onderweg waar meestal behoorlijk wat blikschade, maar een enkele keer ook zeer ernstig lichamelijk letsel aan te pas kwam. De Hiërarchie van de weg is nog niet gewijzigd ondertussen. De bus komt steeds op de eerste plaats, een fietser moet altijd wijken ook al zou hij volgens ons eigenlijk voorrang hebben. We rijden momenteel door Jessore terwijl ik dit schrijf, nou rijden kunnen we het niet noemen, we proberen ons door de stad te wringen en dat is niet evident. De bussen denken echt dat de weg van hen is, ik zie hier alles rondom mij rijden, ze komen ook van overal, links rechts, voor achter en vooral tussendoor. Wij hebben verlichting op de auto, maar een heel deel rijdt zonder licht rond. Daarom probeert Willem ook altijd voor donker in het hotel te zijn, het lukt echter momenteel niet meer. Het verkeer in Bangladesh is onvoorspelbaar geworden. En natuurlijk moet er ook gestopt worden om te plassen. Helaas voor de dames geen toilet dus dan maar met z'n allen op een rijtje achter een gebouw.
De geuren en kleuren van Bangladesh zijn ongetwijfeld prachtig, wij merken echter enkel iets van de kleuren. De geuren storen ons heel erg, wat zal het leuk zijn om weer zuivere lucht in te kunnen ademen na een hele dag in de uitlaatgassen van auto's. En dan zegt Willem nog dat dit nog zeker niet het ergste is! We komen in het hotel aan om kwart voor 10, wat een luxe! Badkamer met warm water, dat is van in België geleden! We wassen ons en bekijken de handdoek en zien dat er nog heel wat Bengaals stof is achtergebleven (de handdoek is zwart). Wagen 1 (Babette, Feya, Marie, Elise en Willem) heeft onderweg de bestelling voor het eten doorgegeven, en dat hebben ze voortreffelijk gedaan. We genieten van het lekkere eten. We letten echter op want onze lijn moet goed blijven !! We kruipen met z'n allen vroeg onder de lakens want morgen is het vroeg op om het programma af te werken en op tijd op de boot te zijn! Wagen 2 (Klaas, Annelies, Maïté, Fran, Lara) spelen allerlei spelletjes onderweg met ballonnen en toeters. Wagen 3 (Karen,Marieke, Fien, Emilienne en Peter) hebben het druk met het luisteren naar alle verhalen van Karen. Nu ik in bed lig en even de blog probeer bij te werken begint het vakantiegevoel te komen, en ook dat voelt goed aan!
Wat waren dan de leuke dingen van de dag:
De fotoshoots waren de volgende
De verwerking van de juteplant: de jute wordt momenteel geoogst en na het oogsten worden de stengels in het water gelegd gedurende een 2-tal weken, de bast wordt zacht en kan zo van de stengel afgetrokken worden. Deze bast zal verwerkt worden tot jute. Als de jute van de stengel getrokken is wordt hij in bundeltjes samengeknoopt en gedroogd. Voor dit product krijgt de arbeider die de hele dag in het water staat 2 taka (2 eurocent). Bangladesh is 's werelds grootste producent van jute juist omwille van deze lage lonen. De stengel van de jute plant wordt ook gedroogd en voor diverse toepassingen gebruikt, één daarvan is de befaamde shitkebab stick. Dit is gedroogde mest die als brandstof gebruikt wordt. De mest wordt vochtig gemaakt en manueel rond 2 stokjes gedrukt en dan rechtopstaand gedroogd. Het lijken daarom net grote sito-sticks.
We houden nog even halt boven op de brug over de machtige, voor de Hindoes heilige, Ganges.
We stoppen bij het heiligdom van de Baal-zangers. Dit is een soort van sekte van artiesten die hun stichter hier vereren, en zich bekwamen in een Bengaalse muzikale discipline. Ze brengen enkele liedjes voor ons, enkel daarvan wordt door een zeer beroemde zanger vertolkt, die meermaals op de Bengaalse tv te zien is.
Dan stoppen we nog voor thee in Jessore, waar we algauw omringd worden door een hele meute Bengalen en ik weer een tof gesprek heb met een goed Engelssprekende jonge Bengaal. Maar het blijft wennen aan de menigte die zich rond ons schaart. We krijgen het er zowaar warm van.
Wist je dat:
- De shitscore van 2.6 weer aan het stijgen is
- Klaas gestoken is door een bij tijdens het spelen met beertje van Fran
- Dat wij het allemaal heel goed stellen. Iedereen is bekomen van het werk en volop zin heeft in een weekje vakantie
dag 21
eEen belangrijke dag vandaag en hij kan niet slechter beginnen. Het regent oude wijven! We moeten het vertrek naar de werf zelfs uitstellen omdat we anders al nat zijn voor we beginnen. En daar hebben we onze laatste dag echt geen zin in. Eigenlijk is de zin bij de meesten vandaag over, maar we vermannen ons en gaan toch weer aan de slag.
Het belangrijkste van vandaag is de final touch die door Fien voorbereid en uitgevoerd wordt. We drukken letterlijk onze persoonlijke stempel op het gebouw in de vorm van de damiaan vlinder. Maar de regen speelt ons parten. We kunnen de vlinder in één laag aanbrengen maar zouden dat graag in twee lagen doen. Het lukt echter niet want het begint hier te gieten zoals het hier de vorige 3 weken nog niet gedaan heeft.
We zetten met man en macht een nieuwe laag over de deuren en ramen omdat die tijdens de bouw niet alleen met cement maar ook tijdens ons verblijf met verf besmeurd werden. We willen alles afgewerkt achterlaten. We gaan zelfs alle nachtkastjes en banken opnieuw schilderen. Tegen de middag is het zover gevorderd dat enkel nog 2 banken geschilderd moeten worden. We gaan na de middag alles nog eens uitkuisen zodat we om 16.00 de directeur Arif en zijn staf netjes kunnen ontvangen voor een officiële opening van de ziekenzaaltjes voor MDR patiënten. De toiletten worden een laatste keer van boven tot onder zuiver gemaakt, we ruimen alle verf- en andere spullen op en kuisen de vloer voor een laatste maal. We poseren met zijn allen voor een groepsfoto, die we 4 keer opnieuw laten maken wegens ofwel onscherp of scheef, de Bengalen zijn mijn toestel duidelijk niet gewoon.
En dan is het zover, de Bengaals delegatie bezoekt ons werk. Arif bedankt ons uitgebreid voor de professionele afwerking van het geheel, en zegt dat wij een van de enige groepen zijn die een werk ook echt afgewerkt hebben op een bouwkamp. Wij hadden dan ook het geluk dat er enkel nog geschilderd moest worden. Van de andere stafleden onthouden wij dat ze enorm trots zijn op ons geleverde inspanning en dat wij een exceptionele en zeer vriendelijke en leuke bende zijn. De bengalen zijn 100% tevreden met ons werk. Wij worden ook uitgenodigd om enkele woordjes te zeggen en bedanken iedereen voor de hulp, de inspanningen en de leuke tijd die we hadden en gaan met een gelukkig gevoel verder met onze reis.
Vanavond komt Willem terug aan en zal hij ons begeleiden voor een laatste weekje Bangladesh, waar we zeker niet alleen toerisme zullen doen maar ook nog een aantal projecten met een humanitaire missie achtergrond bezoeken. Ondertussen komt onze klaas hier binnen met een Bangla kapsel, hij ziet er prachtig uit!
Ik wil jullie nu al verwittigen dat er morgen vermoedelijk geen blog zal zijn wegens een lange reisdag en onbekende internetverbinding. Maar als we spannende dingen beleven zal ik al het mogelijke doen om die met jullie te delen. En als jullie de volgende dagen niets van ons horen betekent dat wij ons ontzettend amuseren en geen tijd hebben om aan belgië te denken. Maar ik zal proberen elke dag mijn verslag te doen en als het kan stuur ik het door.
Wist je dat:
- Wij hier ons laatste avondmaal aten, maar Klaas niet van plan is niet meer te eten
- We vandaag een Belgische dag hielden met chocolade, koffie en worstjes
- We vandaag onze valiezen moeten maken
- Wij niet naar huis willen
- Wij graag hebben dat er iemand alle vulkanen in gang steekt zodat de volgende 4 weken geen vliegtuig kan opstijgen!
- De kleermakers zo'n goei zaken doen dat de bestelling hier zelfs in het ziekenhuis afgeleverd worden
- Het een grote emo-dag was zodanig dat zelfs Nurul, ons schildershulpje, tranen met tuiten stond te wenen toen wij het einde van het werk vierden
- Wij het hier massa's leuk vonden
dag 20
Even rechtzetten dat de cliffhanger niet van mij kwam, maar van Klaas. En, neen we zullen zeker niet elke dag zulke spannende verhalen meemaken, en dat moet ook niet.
Niet alleen in bangladesh zijn er helden uit Hamont-Achel, ook in de koninginnerit van de tour schitterde een stadsgenoot van ons! Proficiat Jelle.
Fien, Marieke en Karen zijn de kippen van de dag. Zij staan weer vroeg op om naar de mis te kunnen gaan. Nadien maken ze nog een wandeling om een familie op te zoeken die ze eerder leerden kennen . Fien is op tijd voor het ontbijt,Babette en Marie verslapen zich en Karen en Marieke zijn net op tijd voor hun voorlaatste werkdag!
Er wordt naarstig verder gewerkt in de huisjes. Het ziet er nu al naar uit dat we vanavond eigenlijk al het werk af hebben. Tenminste als het weer terug beter wordt want momenteel regent het weer pijpenstelen. De aannemer heeft uit voorzorg plastiek gelegd op het gedeelte van de weg dat nog geasfalteerd moet worden. Als het stopt met regenen, wat het altijd doet, zal ook de weg af zijn vanavond. Ook de metalen grillen die al klaar zijn zullen geschilderd zijn als we vertrekken, hier hebben Babette, Marie, Feya en Elise voor gezorgd.
Wij zullen dus met een gerust geweten uit Jalchatra kunnen vertrekken en kunnen dan terugblikken op een super geslaagd bouwkamp. Ik wil hierbij zeker al een heel dikke merci zeggen aan onze hele groep. De manier waarop we samengewerkt hebben was uitstekend, de sfeer was geweldig en wij hebben ontzettend van het jeugdig enthousiasme genoten. Of met andere woorden: we zijn trots op onze " geleende" kinderen. Het was schitterend om te zien hoe er toch nog bevlogen jeugd is die een groot deel van hun vakantie opofferen om dit avontuur te kunnen beleven.
Als ik al eens gemopperd heb wil ik me hierbij nog daarvoor verontschuldigen, want het was altijd met de beste bedoelingen. Er moet tenslotte iemand zijn die dat lastige karwei moet opnemen!
Het is soms wel grappig om vast te stellen dat verf op plaatsen op een vrouwenlichaam kan geraken, waarvan ik nooit gedacht had dat verf daar zou kunnen geraken. Op het einde van de dag is er veel Thinner nodig om al die verf te verwijderen! Voor de huid is dat zeker niet plezierig, maar het is voor het goede doel en dat maakt veel goed!
We moeten wel vaststellen dat er voor sommigen geen grootse carrière is weggelegd als schilder, maar zij kunnen zich misschien bekwamen als conceptueel kunstenaar met een specialisatie in uitzonderlijke verftechnieken.
Ondertussen zit onze werkdag erop en mogen we vol trots melden dat het werk aan de weg klaar is. Arif en Willem zullen morgen content zijn als ze dat zien. De aannemer heeft een hele mooie prestatie geleverd en gezien de middelen die ze ter beschikking hebben is het werk van buitengewone kwaliteit. Wij zijn er zeker van dat hier alle patiënten en de werknemers van het ziekenhuis hier baat bij zullen hebben. Ik stuur nog enkele foto's door van de primitieve manier van werken.
Vandaag is het in Bangladesh een nationale vakantiedag wegens een of ander moslimfeest. Toch dagen er enkele werklui op die ervoor zorgen dat we makkelijk verder kunnen werken. Zij slagen er zelfs in om nog wat extra verf te kopen zodat we ook de, met verf besmeurde, deuren kunnen overschilderen zodat alles er terug netjes uitziet.
Ook de kastjes van de patiënten die straks in de kamers geplaatst zullen worden maken we zuiver. Hier en daar zitten er nog beesten in (3 levende kikkers – 1 dode – diverse kakkerlakken) en ook etenswaren die niet meer echt eetbaar te noemen zijn.
Morgen gaan we nog een beetje schilderen, we proberen nog een persoonlijk iets achter te laten op de muur en dan poetsen we alles een laatste keer en proberen we een officiële opening te doen van de nieuwe ziekenzaaltjes.
Vandaag was voor mij een moeilijke dag want er was beslist dat ik mij nergens mee mocht bemoeien en alleen moest schilderen. Maar ik heb het schijnbaar niet goed gedaan want iedereen, maar vooral Fien, heeft de hele dag op mij zitten mopperen. Ik zal het wel verdiend hebben zeker?
Wist je dat:
- Fien het poetswerk helemaal zat is
- Dat wij allemaal het schilderwerk helemaal zat zijn
- Dat Klaas morgen nog een halve snipperdag neemt (had hij nog tegoed)
- Sommigen het douchen overslaan omdat ze na 5 minuten toch weer stinken
- Fran heimwee naar haar kindertijd begint te krijgen en constant met een knuffelbeer rondloopt, die ze dan ook nog eens kwijt speelt en daardoor in een stresssituatie terecht komt.
- Marie officieel vastgesteld heeft dat ze voldoende muggenbeten heeft om in aanmerking te komen om malaria te kunnen hebben. Ze zal zich hiervoor thuis laten testen. J
- Fien gedwongen werd om haar nieuwe broek aan te doen, en dat dit niet eenvoudig was!
- Dat het bouwkamp nog niet gedaan is…²
- Fran van de ene stresssituatie in de andere verzeild geraakt als ze een update krijgt over de laatste Harry Potter film
Foto's van ECHTE mannen !
dag 19
Het is zondag en dat betekent hier het begin van de nieuwe werkweek. Als we naar onze werkplek lopen zien we dat de aannemer van de wegenwerken dit weekend verder gewerkt heeft. Er moet nu enkel nog een 50-tal meter asfalt gelegd worden en hier en daar nog wat afgewerkt. Hij vertelt ons dat dat waarschijnlijk morgen gaat gebeuren.
In de huisjes wordt er verder gegaan met de 2e laag blauw en beginnen we met de zwarte boord. Er is geen werk meer voor de volledige ploeg, dus zetten we een paar mensen in om de traliehekken die later geplaatst moeten worden ook al in de menie te zetten. We zitten op schema, en het ziet er naar uit dat alle geplande werken kunnen afgewerkt worden voor we woensdag aan onze toeristische trip beginnen.
Wel waren we vanmorgen even boos op de mensen van de technische dienst van het ziekenhuis. Wij hebben vorige week de zijmuur mooi afgewerkt en nu zijn zij bezig om de afzuiging te plaatsen. Zij zijn niet gewoon dat ze netjes werken, het resultaat is dat de muur behoorlijk beklad is met vuile handen. We hebben hen gezegd dat ze het nu zelf ook maar oplossen. We moeten nog een muur afwerken waar ook nog zo'n afzuiging geplaatst moet worden. We hebben ze zover gekregen dat ze die nu eerst gaan plaatsen.
Als we voor de lunch naar onze keuken gaan zien we op het terrein onze eerste slang. Ze leeft nog amper want slangen worden hier niet geduld, ze worden meten doodgeknuppeld. Voor ons lijkt dit wreed, maar als je weet dat er dagelijks mensen sterven door slangenbeten, begrijp je dit wel.
Het wordt in de huisjes steeds moeilijker om iedereen nuttig aan het werk te houden. We stellen nu maar even een schema op voor de volgende dagen zodat we allemaal nog iets af kunnen werken en dat we dinsdagmiddag kunnen starten met de grote opkuis zodat we alles netjes kunnen achterlaten.
In de vooravond gaan we weer op bezoek bij Father Anthony om zijn leerlingen weer wat engels te laten oefenen. Ik doe het vandaag samen met Annelies, we proberen de kinderen zoveel mogelijk zelf aan het woord te laten maar dat is niet altijd even makkelijk. We leren ze dan maar het liedje van Broeder Jacob. Het melodietje is hun bekend, alleen gaat hun liedje over een propje papier. We nemen afscheid van de kinderen en Father Anthony, en zijn blij dat we ook hier onze bijdrage aan de Bengaalse gemeenschap hebben geleverd.
Wist je dat:
- Marieke bijna een nieuwe Van Gogh is als ze aan het schilderen is.
- Annelies content is als ze gewone macaroni carbonara krijgt in Zaventem met een ice-tea.
- Elise en co de kleermaker gechoqueerd met de bestelling van hun baby-broekjes.
- Annelies op 10 minuten tijd, bij de schilderwerken, van kop tot teen onder de verf hangt. Later blijkt er zelfs verf op haar dijbeen te hangen terwijl ze de hele tijd een redelijk lange broek heeft aangehad. Wij begrijpen er niets van.
- Sommige andere meisjes hun nagels lakken bij het schilderen.
- Het ontzettend moeilijk blijkt om te schilderen zonder verfspatten achter te laten.
Wist je dat dag 18
· Dat Karen in het kleinste dorpje weer succes oogste met Margo de koe en dat haar decolleté ook de nodige nieuwsgierige blikken opleverde.
· Dat Annelies ook aangenaam kan zijn (Kan)
· Dat ze hierdoor bijna aangerand werd en ze daarna zoveel schrik had dat ze door haar kamergenoten continue begeleid moest worden
· Dat Marieke en Karen heel lang geprobeerd hebben om bij Willem te slapen en dat hij in een onbewaakt moment er in slaagde om zich op te sluiten, maar toen nog een tijd gadegeslagen werd door de 2 vrouwen van het vluchthuis.
· Ik een heel leuk gesprek had met een jonge Bengaal die perfect engels sprak en ons bewonderde omdat we kwamen werken in Bangladesh
· Ik volgens Marie geld aangeboden kreeg van een bedelaar in Mymensingh
· Dat sommige tankstations hier 23 hr open zijn, en dat wij net in dat ene sluitingsuur naar het toilet moeten!
· Prochanto zijn auto bijna kantelde omdat hij moest uitwijken voor een baby-taxi.
· Wij nog 3 dagen te werken hebben, en dat dat normaal voldoende moet zijn om onze verfwerken af te werken.